Z pierwszym dzieckiem...

Jakiś czas byliśmy razem. W pewnym momencie pojawiło się dziecko. Rosło, wychowywało się. Czas mijał. My ciągle nie byliśmy gotowi na następne. Gdyby nie to, że trochę pokiełbasiło się między nami, już na zawsze Olka nie miałaby szans na rodzeństwo. Nagle, chyba w ostatniej chwili odnaleźliśmy na nowo wspólną drogę. Jednak kara za zwłokę nas nie ominęła. Po kilku tygodniach radości z ciąży, serce zanikło i stop. Teraz już mi łatwiej o tym mówić, ale wtedy...ufff. Kinga płakała,że straciła dziecko. Ja nie potrafiłem jej pomóc bo umierał mi tato i sam potrzebowałem pomocy. Kiedyś nawet mięliśmy taka rozmowę w której licytowaliśmy się: kto bardziej cierpi.